“La salvación del sabio”
I
…En las tierras ande un alma
no valga ni un solo cobre,
hay que enfrentarla como hombre,
pues te atacan con sufrir
pa de a poco consumir
tu cuerpo, tu alma y tu nombre.
II
Esiste un dicho que dice:
El camino pa evadir
a quien te quiere abolir,
es inorar su esistencia
y no poner resistencia,
pa en la vida bien vivir.
III
Y es aquello verdá pura,
pues no hay que golpiar al golpe
pa no cair como aquel torpe
que pasó a la eternidá
lidiando a la vanidá
sin que solita se postre.
IV
Y qué mejor patadón
pa’l mundo contaminao,
que virtú de iluminao,
porque mucho le molesta
la criación de quien destesta
y por gustos de finao.
V
¡Qué grato el veraz vivir,
jinetiando en la armonía,
trasformando noche en día,
pero… hoy cómo se añora
ese güen vivir que llora
por nuestra muerte en la pira!
VI
Hay, por eso, que apriender;
apriender a revivir;
revivir del estinguir;
estinguir la vanidá
pa nuestra vida salvar,
y pa’l que pueda salir
VII
darle una güena ayudita
pa que se de cuenta solo
que aquí está podrido todo
y si sigue estando aquí,
también se puede pudrir
y terminar como un moro.
Miércoles, 21 de enero de 2009
Juan Cruz Acosta






0 comentarios:
Deje aquí su comentario